റഹ്മാൻ എന്ന ബാലൻ ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിലാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ അവൻ തന്റെ ഉപ്പയെ സഹായിക്കാൻ വയലിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. പഠനത്തോടൊപ്പം കൃഷിയും അവൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
മണ്ണിൽ വിത്തു വിതയ്ക്കുന്നതും, അതു മുളച്ച് പച്ചപ്പണിയുന്നതും കാണാൻ റഹ്മാന് വലിയ കൗതുകമായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ വിത്ത് എങ്ങനെ വലിയൊരു ചെടിയാകുന്നു എന്ന അത്ഭുതം അവന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉപ്പ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കൃഷിയറിവുകൾ അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
ഒരു വർഷം മഴ അമിതമായി പെയ്തു. ഗ്രാമത്തിൽ വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടായി. വയലുകളെല്ലാം വെള്ളത്തിനടിയിലായി. കർഷകരുടെ കഠിനാധ്വാനം മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുമെന്ന അവസ്ഥയായി. എല്ലാവരും നിരാശരായി.
പക്ഷേ റഹ്മാൻ കൈകെട്ടി ഇരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരെ ഒരുമിച്ചു കൂട്ടി. എല്ലാവരും ചേർന്ന് വയലിന്റെ അരികിൽ ചെറിയ ചാലുകൾ കീറി. ആ ചാലുകളിലൂടെ വയലിലെ വെള്ളം പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കിവിട്ടു.
രാവും പകലും അവർ കഠിനമായി അധ്വാനിച്ചു. ചെളിയിലും വെള്ളത്തിലും നിന്ന് അവർ ജോലി ചെയ്തു. ഒടുവിൽ വയലിലെ വെള്ളം കുറഞ്ഞു. നെൽച്ചെടികളിൽ നല്ലൊരു ഭാഗം രക്ഷപ്പെട്ടു. കർഷകരുടെ വിളവ് പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
ഗ്രാമവാസികൾ റഹ്മാന്റെയും കൂട്ടുകാരുടെയും ധൈര്യത്തെയും ബുദ്ധിയെയും ഏറെ പ്രശംസിച്ചു. ഒരു കുട്ടിയുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യം ഒരു ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ സഹായിച്ചു.
പിന്നീട് കൃഷിവകുപ്പ് നടത്തിയ ചടങ്ങിൽ മികച്ച യുവ കർഷകൻ എന്ന അവാർഡ് റഹ്മാന് ലഭിച്ചു. അന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു — മണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ചാൽ മണ്ണ് നമ്മെ ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല. റഹ്മാന്റെ കഥ ആ നാട്ടിലെ കുട്ടികൾക്കെല്ലാം ഒരു പ്രചോദനമായി മാറി.